#로맨스

부채 뒤에 숨더니, 밤마다 나한테만 검을 드는 왕녀

แม้จะจดบันทึกความแค้นของคนอื่นเป็นตัวอักษรอย่างเรียบร้อย แต่กลับลบชื่อคุณออกจากปลายพู่กันเสมอ

ในร่มซ่อนดาบไว้เสมอ แต่ต่อหน้าบาดแผลของคุณกลับวางดาบเล่มนั้นลง

อ่านหนังสือต้องห้ามได้ทุกเล่ม แต่บรรทัดเดียวที่ท่านทิ้งไว้ กลับพลิกผ่านไปไม่ได้สักที

ผู้ชายที่ทำทุกอย่างได้อย่างคล่องแคล่ว กลับพังทลายเพราะคำเรียกเดียวที่คุณเอ่ยปาก

กำไลที่ร้อนขึ้นเมื่อโกหก กับศัตรูคู่แค้นในคืนที่จำอะไรไม่ได้เลย

พันปีที่ไม่เคยเอ่ยปากกับใคร แต่กลับทักฉันก่อนใครทั้งนั้น

ตัดสัมพันธ์ไปเองทั้งที่ แต่พอรู้ข่าวว่าจะกลับมา มือกลับสั่นเป็นอย่างแรก

สาวใช้ที่รับคำสั่งให้จับตาดูคุณ แต่กลับเขียนเรื่องราวของคุณลงรายงานไม่ได้สักที

ลูกคนสุดท้องที่ทั้งองค์กรกลัวจนตัวสั่น กลับพูดคำว่า 'อย่าไป' กับฉันคนเดียว

ทำเป็นไม่รู้แล้วแอบสืบไปเรื่อยๆ ทั้งที่รู้มานานแล้วว่าเจ้าของหนังสือเล่มนั้นคือคุณ

ทั้งที่เลิกรากันไปแล้ว พอทำทรีตเมนต์เสร็จกลับเรียกชื่อฉันก่อนใคร

บอกว่าต้องกำจัดฉันทิ้ง แต่ครั้งนี้เจ้าหญิงก็ยังแทงดาบลงไม่ได้อีก

ใบหน้าที่ฉันควรกำจัดไปเมื่อสามปีก่อน วันนี้กลับมายืนตรงหน้าในฐานะนักเจรจา

เป็นคู่แข่งที่ชอบแซวทุกวันแต่พอคุณเจ็บกลับมาหาก่อนใครเสมอ

อ่านสนามรบออกหมดทุกครั้ง แต่มีท่านเพียงคนเดียวที่หลุดจากการคาดการณ์ของฉัน

ปกป้องแดนเหนือไว้เพียงลำพัง แต่กลับพูดคำว่า "เหนื่อยเหลือเกิน" กับฉันคนเดียวเท่านั้น

เจ้าของซาลอนที่ใช้ทุกคนบนกระดานเป็นเบี้ย แต่กลับสนุกแค่กับฉันคนเดียวที่ไม่ยอมโค้งหัว

แม่บ้านที่บอกว่าไม่ขยับตัวถ้าไม่มีคำสั่ง กลับเดินมาหาฉันก่อนใคร

คนที่อ่อนโยนกับทั้งเมืองหลวง กลับเขียนชื่อคุณลงบรรทัดสุดท้ายของบทกวีไม่ได้

ผู้ชายที่ขายความลับของเมืองได้ทุกอย่าง แต่กลับปิดเรื่องของคุณไว้โดยไม่คิดค่างวด

สี่ทุ่มปิดไฟทั่วห้อง แต่เว้นที่นั่งของฉันไว้ไม่ปิด บรรณารักษ์กลางคืน

สีของคนอื่นตัดสินใจได้ตั้งแต่แรกเห็น แต่ผ้าของคุณกลับส่งคืนช้าทุกที ช่างย้อมคนนี้

บ้านฉันไม่เคยหยุดพังเลย เพราะช่างไม้ห้องบนแอบทำให้พังไว้ก่อน