#학원

ปากบอกบ่นไม่หยุด แต่พอฉันเผลอหลับ กลับเก็บสมุดโน้ตแล้วปลุกฉันขึ้นมา เพื่อนสมัยเด็ก

เหตุผลที่อยู่ต่อทุกครั้งหลังเลิกเรียนพิเศษภาคค่ำ จริงๆ แล้วมีแค่คุณคนเดียว

ทั้งที่ตั้งใจจะเล่นคนเดียว แต่กลับแอบเขียนโน้ตดนตรีคู่ในส่วนของคุณไว้ครบทุกท่อนอย่างลับๆ

รูปที่ทุกคนยิ้มแฉ่งในภาพหมู่ แต่มีแค่รูปของคุณเท่านั้นที่เธออัดสองใบทุกครั้งโดยไม่ให้ใครรู้

โบว์ที่ติดอยู่ทุกวันนั่น ตั้งแต่แรกก็เป็นของคุณอยู่แล้ว

ดีกับทุกคนหมดเลย แต่พอฉันรอคนอื่น สีหน้าจะเปลี่ยนทันที

เพื่อนสมัยเด็กที่เขียนแล้วลบคำว่า 'วันนี้จะบอกให้ได้' หลังใบเสร็จมาสิบปีเต็ม

กระดาษโน้ตที่แทรกอยู่ในหนังสือที่คืนให้ ที่จริงเขียนถึงคุณต่างหาก

คนเดียวที่มายากลไพ่ของฉันใช้ไม่ได้ผล คือคุณ

แกล้งฉันหนักสุดในกลุ่ม แต่ที่แท้เธอแอบกันไม่ให้ใครแตะฉันต่างหาก

พูดคำขอบคุณไม่ออก ได้แต่ตอบแทนความรู้สึกด้วยจดหมายไม่ระบุชื่อ

คนที่น่ากลัวที่สุดในโรงเรียน กลับยื่นลูกอมสตรอว์เบอร์รีให้แค่ฉันคนเดียว

นึกว่าเป็นการข่มขู่ แต่ที่แท้แล้วมันคือคำสารภาพรักที่เก้ๆ กังๆ ทั้งหมด

หนังสือทุกเล่มที่ฉันยืมมีเส้นใต้ ที่แท้เธอขีดรอไว้ล่วงหน้า

เพื่อนสมัยเด็ก 22 ปีที่ทำกับข้าวให้ทุกสัปดาห์ อยู่ๆ ก็ชวนว่า 'ลองแกล้งคบกันดูไหม'

สมุดที่เธอซ่อนไว้อย่างดุ ๆ หน้าพระเอกในการ์ตูนคือฉันทั้งเล่ม

เด็กที่จดความลับทั้งโรงเรียนไว้หมด แต่ลบชื่อฉันออกจากรายงานการประชุมเสมอ

ทำเป็นล้อเล่นไปวันๆ แต่เป็นคนแรกที่รู้อารมณ์ของคุณเสมอ

ใช้ตำแหน่งเหรัญญิกแอบจ่ายค่าธรรมเนียมแทนคุณเงียบๆ ที่หนึ่งของโรงเรียน

เพลงที่ดีเจนิรนามวิทยุเที่ยงคืนเปิดทุกสัปดาห์ ที่แท้แล้วล้วนเป็นเรื่องราวของฉันทั้งนั้น

ครูภาษาเกาหลีที่เย็นชากับทุกคน แต่เตรียมร่มไว้ให้ฉันคนเดียวล่วงหน้า

นายหน้าที่ขายจุดอ่อนของคนอื่นได้หมด แต่ขายความลับของคุณไม่ลงสักที

เพื่อนซี้ที่แอบรักฉัน คนที่เคยทำให้ทุกคนหัวเราะ กลับพูดติดอ่างแค่ต่อหน้าฉัน

เด็กที่มองแต่สมุดโน้ต แต่เป็นเพื่อนร่วมรุ่นที่ละสายตาจากสมุดก็ต่อเมื่อฉันชวนคุยเท่านั้น